การรักใครสักคนหนึง.............. มันต้องยอมเเสียครึ่งหนึ่งที่เราเป็น ความรัก.................... เราไม่สามารถนึกถึงพรุ้งนี้ได้ว่ามันจะเกิดอะไร เพราะ ในความรักคาดหวังได้แต่ไม่มีใครคาดถึง ไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้ในความรัก ถ้าสิ่งที่เราได้เจอมาทุกอย่างมันเป็นบททดสอบ ที่ผ่านเข้ามาวัดใจเราจริง ... เราอาจสอบผ่านมาได้หลายครั้ง ...แต่...ก็ไม่มีใครบอกได้ว่า มันจะผ่านมาทดสอบเราอีกเมื่อไหร่ ..................ถึงแม้วันพรุ้งนี้เราอาจจะไม่มีคำว่ากันและกัน เพราะ..............เหตุผล มันไม่ใช่ว่าเราหรือเค้าไม่ดี..........แต่อาจเป็นเพราะเราเข้ากันไม่ได้ พยายามแล้วแต่ก็เหมือนยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย,,,,,,,,,,,, มันคงน่าเศร้า,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, บางครั้งความรักก้อสำคัญน้อยกว่าการรู้จักให้อภัยกันและกัน ................ความรักอยู่กับเรา.................... รอดมาได้ถึงทุกวันนี้ก้อเพราะการที่เรา รู้จักคำว่าอภัย รู้จักคำว่าเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ตอนนี้เราทิ้งคนที่เค้ารักเรามากที่สุดแล้ว..........ตอนแรกเหมือนกับว่าเราจะอยู่ได้แต่ตอนนี้...ดูตอนนี้ซิเราเหมือนไม่ใช่คนเลย เหมือนเราไม่มีชีวิต...ไม่มีหัวใจ....ทำอะไรไม่ได้...นึกอะไรไม่ออกเลย นอกจากอยากร้องไห้แค่นั้น.......คร้ำครวญหาแต่เค้าอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม โถ่กรรมเวร